Pad van Pieksma

Toen ik voor het eerst naar naar Kamp van Koningbrugge keek vond ik het fascinerend. Je ziet dat deelnemers mentaal en fysiek worden uitgedaagd om door te gaan waar het niet meer kan. Grenzen worden opgezocht en er is zelfs een onderdeel dat de 'afmatting' heet. Je raakt dus als het ware afgemat en gaat door. Allemaal entertainment, languit op de bank met naast me een zak chips. Totdat ik mij realiseerde dat het hebben van NAH eigenlijk net zo is! Of nou ja, bijna dan. Want helemaal afgemat raken is niet wat de bedoeling is om te herstellen. Maar prikkels (en stress) dat je om de oren schiet is voor mensen met NAH dagelijkse kost die we moeten slikken. 

Zet je schrap, of nou ja, wat je wilt. Languit met chips naast je kan ook natuurlijk. Ik wil je namelijk meenemen in mijn strijd op mijn Pad van Pieksma. Onderwijl ga ik mezelf afvragen of ik ook commando-waardig genoeg ben en deel zou kunnen nemen aan het programma. Dat gaat natuurlijk niet, dat begrijp je wel. Maar het idee is wat leeft. Goed. Mentale en fysieke barrières zullen worden doorbroken en er zijn dagen dat de koek toch echt op is. Toch gaat het leven door. Laten we daarom beginnen! 

Ben jij klaar om de strijd aan te gaan?!

NAH (oftwel Niet Alle dagen Herrie ajb.)
Heel anders dan in Kamp van Koningsbrugge wordt bij het hebben van NAH het zwaarst gestreden op een onzichtbaar slagveld. Eentje die men vaak niet ziet, namelijk thuis. Om te voorkomen dat ik verzuip (zoals het plaatje hierboven laat zien) leer ik met stress om te gaan. Ik zoek dekking achter mijn zonnebril, achter de gordijnen en gebruik mijn oordoppen om de straat te overleven. Alledaagse dingen kosten mij veel energie door een ontregelde prikkelverwerking. Als ik mijn grootste uitdagingen op mijn Pad van Pieksma zou samenvatten dan luiden zij zo: de breuk in m'n levenslijn sinds het ongeluk en de daarmee gepaarde emotionele en cognitieve veranderingen. Maar misschien is de grootste beproeving wel hoe ik strijd om een gevoel van connectie met de wereld om mij heen. 

  Tegenover een piek in stress zet ik het ontstressen. En dat vraagt om die taaiheid waar Dai en Ray (instructeurs in Kamp van Koningsbrugge) over spreken. Ontstressen vraagt om actie-intelligentie (kunnen doen wat nodig is ipv doorgaan met datgene wat je brein het makkelijkst vindt). Wanneer ik thuis herstel lijkt er op het oog niet zo veel met mij aan de hand te zijn maar in mijn lijf gebeurt er bij mij van alles. Ik laat mij wanneer ik al die stress in mij voel langzaam glijden in dit bad van lijfelijke sensaties. Mij overgeven doe ik niet graag, maar dat is wel wat nodig is. Mij overgeven aan de stress en spanningen in het lijf. Hier is durf, discipline en moed voor nodig. En daar spreken de commando’s ook van. 

Grenzen verleggen bij de commando's versus grenzen verleggen bij NAH

De commando's houden de kandidaten heel nauw in de gaten. Wie er buiten de boot dreigt te vallen spreken ze aan. Veel kandidaten herpakken zich nadat ze ergens wat steken hebben laten valen. Zolang ze maar bereidt zijn om hard te werken en inzetbaar blijven. Eerder zei ik al dat fysieke en mentale barrières worden doorbroken. Je lichaamssensaties waarnemen, bewust ademhalen om controle te krijgen over je gedrag en de balans zoeken die nodig is om je belastbaarheid op te bouwen… Zie jij de vergelijkingen inmiddels ook? 

  Gaandeweg het programma worden de deelnemers een spiegel voor gehouden. Het maakt de deelnemers bewust van hun gedrag, het individuele gedrag maar ook het gedrag in de groep. Communicatie is hier zeer belangrijk. Wat maakt dat er geen ruimte is voor doen alsof. Jezelf voor de gek houden kan je helpen iets niet te willen zien van jezelf. De waarheid in de ogen kijken (jezelf in de spiegel) zorgt ervoor dat je bereid bent om de pijn te doorvoelen en delen van jezelf die je niet wenst te aanvaarden. En deze heel mogelijk ook te leren appreciëren (waarderen). 

In Kamp van Koningsbrugge komen de deelnemers zichzelf tegen. Je kunt er niet omheen om na het krijgen van NAH een diepere band met jezelf aan te gaan. Mijn zelfvertrouwen is op het Pad van Pieksma onwijs toegenomen. Gewoon omdat ik meer grip heb gekregen op mijn herstel en invulling kan geven aan mijn dagen. En zo ook de nodige ontspanning kan creëren als mijn lichaam en geest hierom vraagt. Mijn eigen uitrusting (kennis, wapens -oordoppen, zonnebril en koptelefoon- en vaardigheden) heb ik op zak voor bescherming en een beter uithoudingsvermogen. Een bewuste ademhaling is net zoals in het tv-programma een manier om kalmte te vinden in de strijd.

Onbewust pleasen 

Dan een ander element van het programma: zodra we onze goedkeuring (wie we zijn en wat we mogen realiseren) enkel in de handen leggen van een ander, presteren we ondermaats, of gaat het ten koste van onszelf. Wat ik hiermee bedoel: wat maakt nou dat er  maar een paar kandidaten vrede hebben met hun eigen prestaties en andere niet? Het zijn de kandidaten die in zichzelf geloven en zichzelf kunnen motiveren - om te stoppen en om door te gaan. Op dagen dat ik mij onzeker en angstig voel kan ik mij willen wegdraaien voor de werkelijkheid. Juist wanneer ik mij isoleer kruip ik in mijn hoofd en kan de sleur en onmacht en verlies mij willen verankeren aan de plek waar ik ben. De dieper liggende kern van deze gevoelens is het verlangen er bij te willen horen. Pas als zij mij goedkeuren, hoor ik er bij. Om hiermee om te leren gaan vond ik een antwoord. 

Veiligheid en vertrouwen
Wanneer ik mij veilig leer voelen bij mezelf en op mezelf vertrouw is er ruimte voor trots en autonomie. Wat ik voel is echt. Als we niet leren vertrouwen op onze eigen intuïtie en onze eigen gedachten en gevoelens, zullen we een grotere speelbal zijn voor anderen. Als een rots in de branding hoop ik door het gevecht aan te gaan het onzichtbare in mijn leven een mooie plek te geven. En dat met de kans dat er een dag komt dat ik volledig herstelt ben van mijn klachten en mijn Pad van Pieksma kan vervolgen met meer rust en kalmte. 

We naderen het einde van dit verhaal. En is de vraag beantwoord? Wellicht niet helemaal maar hopelijk zet het je wel aan het denken en geeft het je nieuwe inzichten. Is iemand met NAH commando-waardig en voldoen wij aan de maatstaven van de Korps commando troepen..? Mhmm.. 

Ik zeg: JA, in theorie dan. Wat ik wel weet is dat als ik mijzelf als waardig zie, ik eerder voor mijn eigen dromen zal strijden. En de dagelijkse gevechten en prikkels zal aangaan om levensvreugde op te blijven zoeken! 

En, dat is de bottom-line van dit verhaal. Want dat is wat ik jou ook toe wens.

     

Goed. Tot hier!