Pad van Pieksma

Toen ik voor het eerst naar het tv-programma Kamp van Koningbrugge keek vond ik het fascinerend. Ik vond het heerlijk om het succesverhaal van de deelnemers te mogen aanschouwen. Grenzen worden fysiek en mentaal ruimschoots opgezocht. Er is zelfs een onderdeel dat de afmatting heet! En ik? Ik zie gelijkenissen met een leven met een beperking. Prikkels en stress die als kogels om je oren schieten is voor mensen met NAH dagelijkse kost die we moeten slikken. 

En daar lig ik dan. Met mijn blik op de buis en een zak chips naast me. Daar komt nu een einde aan. Want zet je schrap... Ik wil je namelijk meenemen in mijn strijd op het Pad van Pieksma. De grote vraag die je jezelf in deze blog kunt gaan stellen is of jij commando-waardig bent. Ook deze vraag is DE vraag die ze de deelnemers stellen in het tv-programma. Wij zouden dan - in theorie dan - ook deel moeten kunnen de fysieke en mentale krachtmetingen die het programma ons toont! 

Mentale en fysieke barrières zullen worden doorbroken ...  Er zijn dagen dat de koek toch echt op is. We hebben altijd de keus, én het leven gaat toch echt door.

Ben jij klaar om de strijd aan te gaan?!

Onzichtbare slagvelden 
Heel anders dan in Kamp van Koningsbrugge wordt bij het hebben van NAH het zwaarst gestreden op een onzichtbaar slagveld. Dit is zo als je al raadt eentje die je vaak niet ziet. Je ziet het niet aan de persoon die in strijd is met zichzelf of de strijd vindt plaats achter gesloten deuren. Omgaan met NAH is leren niet te verzuipen en jezelf in de loop der tijd je vertrouwt maken met een nieuw bestaan. Om de dagelijkse slagvelden te doorkruisen meet je jezelf bewust en onbewust de beste 'gear' aan- om zo om te leren gaan met dagelijkse grote stressoren. 

Zo zoek ik graag dekking achter mijn zonnebril, dekking achter de gordijnen en gebruik ik mijn oordoppen of noise cancelling koptelefoon om de straat te overleven #streetlivemf. Als je me zou vragen wat een van mijn grootste uitdagingen is, dan zou ik zeggen: de breuk in m'n levenslijn sinds het ongeluk en de daarmee gepaarde emotionele en cognitieve veranderingen. Maar misschien is de grootste zwaarste beproeving wel hoe ik strijd om een gevoel van connectie met de wereld om mij heen. Hoe is dat voor jou?

Taaiheid

In het tv-programma staat tegenover het strijden ook het ontstressen. Er is ruimte voor zelfzorg. De commando-instructeurs Dai en Ray leggen tijdens de oefeningen focus op de ademhaling wanneer angst bij de deelnemers inboezemt. 'Even goed ademhalen.. ''doen wat ik zeg nu'.. Ook in de latere tests waarbij actie-intelligentie vereist is worden ademtechnieken ingezet om het koppie rustig te houden. Je moet na blijven denken, anders gaan er dingen mis.  Actie intelligentie vraagt om contact met de wereld en contact met het lijf. Ik laat mij wanneer ik al die stress in mijn lichaam voel langzaam glijden in een bad. Het is het bad van lijfelijke sensaties. Wanneer mijn hart in rap tempo pompt en het zweet uit mijn poriën stroomt is de stress in mij hoog. Ik ben dan overprikkelt. Om mij dan over te geven aan deze stromende wateren van dit bad, doe ik niet graag (wie wel trouwens?) Maar het is wel wat nodig is om bij mezelf te blijven. Het vraagt om -  en dit verklapt het kopje van deze alinea - een bepaalde mate van taaiheid. Dezelfde taaiheid die genoemd wordt in Kamp van Koningsbrugge. Het vraagt om blijven doen wat nodig is in een wereld waaruit je op dagen heel graag zou willen ontsnappen. 

Gedurende het programma houden de commando's de deelnemers heel nauw in de gaten. Wie er buiten de boot dreigt te vallen spreken ze aan. Veel deelnemers herpakken zich hierna. Zolang ze maar bereidt zijn om hard te werken aan zichzelf en - zoals gezegd - inzetbaar blijven. Je lichaamssensaties waarnemen, bewust ademhalen om controle te krijgen over je gedrag en de balans zoeken die nodig is om je belastbaarheid op te bouwen - 'HA, ik zie overeenkomsten! Zou het dan toch dat ook ik commando kan worden?'
 

 

 

Gedragingen

Naast de eigen uitrusting van wapens, d.w.z.: opgedane kennis en vaardigheden, maar ook onder andere mijn oordoppen, zonnebril en koptelefoon, die voor bescherming zorgen en ter verbetering van uithoudingsvermogen zijn, heb ik nog meer op zak. Gaandeweg het programma worden de deelnemers een passpiegel voor gehouden. Het maakt de deelnemers bewust van hun gedrag, zowel het individuele gedrag als ook het gedrag in de groep. Communicatie en een stukje introspectie is hierbij zeer belangrijk. Dit maakt dat er geen ruimte is voor doen alsof. De eigen waarheid in de ogen leren kijken zorgt ervoor dat je bereidt bent om pijn te doorvoelen en jezelf te tonen aan de buitenwereld met deze pijn. In Kamp van Koningsbrugge komen de deelnemers zichzelf dan ook dikwijls tegen. Je kunt er niet omheen om na het krijgen van niet-aangeboren hersenletsel een diepere band met jezelf te ontwikkelen. Mijn zelfvertrouwen is op het Pad van Pieksma onwijs toegenomen. Gewoon omdat ik meer grip heb gekregen op mijn herstel en desondanks invulling kan geven aan mijn dagen. 

Veiligheid en vertrouwen
Dan een laatste element die ik graag toevoeg aan deze blog. Op dagen dat emoties en andere sensaties mijn doen willen wegdraaien van mijn werkelijkheid heb ik de neiging om mij te willen isoleren. Wellicht klinkt je dit bekend en kun je wat herkenning vinden in deze woorden. Ik kan de sleur en onmacht van het verlies (voor mijn gevoel) niet meer dragen. Het is zwaar. Ik wil niet meer en voel mij wanhopig. Ik veranker mij aan de plek waar ik ben en het leven staat stil... 

     De dieper liggende kern van deze gevoelens is het verlangen er bij te willen horen. Zodat een deel van mij zich kan manifesteren en gezien kan worden. Het zou betekenen dat ik van betekenis ben. Dat ik besta.

Wanneer ik mij veilig leer voelen bij mezelf en op mezelf vertrouw is er ruimte voor trots en autonomie. Wat ik voel is echt. Naar mijns inziens hebben we het nodig om te leren vertrouwen op onze eigen intuïtie en onze eigen gedachten en gevoelens. Anders zullen we ons leeg en lusteloos voelen en mogelijk een speelbal zijn voor anderen, of zelfs voor het leven als geheel.  

     Als een rots in de branding hoop ik door de strijd aan te gaan het onzichtbare in mijn leven een mooie plek te geven. En dat met de kans dat er een dag komt dat ik volledig herstelt ben van mijn klachten en mijn Pad van Pieksma dan op een ander interessant pad afstevent. 

We naderen het einde van dit verhaal. En is de vraag voor jou beantwoord? Wellicht niet helemaal maar hopelijk zet het je wel aan het denken en geeft het je nieuwe inzichten. Is iemand met NAH commando-waardig en voldoe je aan de maatstaven van de Korps commando troepen..?!

Ik zeg: JA 😉 Wat ik wel weet is dat als ik mijzelf als waardig zie ik eerder voor mijn eigen dromen zal strijden. En daarmee de dagelijkse slagvelden en prikkels zal aangaan om levensvreugde op te blijven zoeken! En, natuurlijk is dat de bottom-line van dit verhaal. Want dat is wat ik jou ook toe wens.

     

Goed. Tot hier!